kunst en publieke ruimte 

       
een representatief overzicht van kunst in de openbare ruimte in Nederland van 1970 tot heden | over deze site | hulp bij vinden

Aankleding trouwzaal

In het midden van de jaren tachtig werden drie trouwzalen in de Amsterdamse Stopera (stadhuis en operagebouw in één) ontworpen door drie kunstenaars: Jeroen Henneman, Pieter Engels en Wim T. Schippers. Het ontwerp van Schippers (1942) is van deze drie veruit het meest revolutionair. Schippers plaatste onder de trouwtafel en de stoelen van het aanstaande echtpaar en van de trouwambtenaar – de plaats waar het huwelijk wordt voltrokken – een marmeren (gelijkvloers) draaiplateau. Met een druk op de knop draait het platform langzaam 180 graden, waardoor de genodigden niet tegen de ruggen van bruid en bruidegom aankijken, iets wat Schippers ‘onstijlvol’ vond. Op het plateau zijn twee kolommen toegevoegd die in hun maatvoering identiek zijn aan de bestaande (dragende) kolommen in het gebouw. Als het plateau gaat draaien blijven de bovenste helften van de doorgesneden kolommen aan het plafond hangen, waardoor het loskomen van de vloer nog eens benadrukt wordt. Tegen de wanden zijn meubels geplakt: een Chesterfieldbank, een linnenkast die bijna in het plafond verdwijnt, een schemerlamp en een kantoorstoel. De meubels vormen samen een oplopende spiraalbeweging. Verder is de zaal gevuld met een ratjetoe aan stoelen, en zijn in de felicitatieruimte ook weer nepkolommen te vinden, de een onaf, de ander van terugverend rubber. In een interview vertelde Schippers dat hij ook het plan had om 'een stapeltje oude kranten, een vuilniszak, een afwasje en nog wat rommel in een hoekje' in het ontwerp op te nemen. 'Zo van, laat maar staan, we moeten nu even trouwen. Dat is helaas niet doorgegaan.'

Vanwege het totaalplan en de integratie in de architectuur was de kunstcommissie erg enthousiast, maar het publiek dacht in de beginperiode anders over de onconventionele maar inmiddels wèl populaire trouwzaal. Schippers werd, ook in zijn vrije werk, in het verleden wel vaker niet begrepen. Zijn oeuvre, waarbinnen ironie altijd het hoofdthema is gebleven, is geworteld in de vroege jaren zestig en het gedachtegoed van de internationale Fluxusbeweging. Schippers was van mening dat kunst te elitair, te intellectueel en te geïnstitutionaliseerd was geworden, en te ver van het publiek was komen te staan. Kunst wordt door Schippers geïroniseerd en gepopulariseerd, maar is bovenal humoristisch. (VH)


foto: onbekend

Kunstenaars: