kunst en publieke ruimte 

       
een representatief overzicht van kunst in de openbare ruimte in Nederland van 1970 tot heden | over deze site | hulp bij vinden

Anita

Op de kruising van de Eendrachtsweg met de Westblaak staat een werk van David Bade (1970). ‘Anita’ is een van de meest provocerende beelden in de openbare ruimte van Rotterdam. Het is vanwege de vorm en het materiaalgebruik een tamelijk ongebruikelijke verschijning in het straatbeeld. De op een meisjesfiguur geïnspireerde sculptuur is opgebouwd uit een verzameling amorfe elementen die door hun felle kleuren eerder associaties oproepen met een gesmolten ijsje dan met een jonge vrouw. Die vormen zijn ironisch genoeg in een puinzak gestoken, alsof het geheel langs de trottoirrand is klaargezet om weldra door een vuilniswagen te worden opgehaald. Op het eerste gezicht lijkt het beeld te zijn gemaakt van piepschuim en polyuretaan (pur-schuim), materialen die de mogelijkheid bieden om nog lang wijzigingen aan te brengen en die Bade vaak gebruikt naast min of meer fragiele materialen als klei, houten latjes, kippengaas, papier of textiel. Ook voor eerdere, tijdelijke beelden in de buitenlucht gebruikte Bade veelal dergelijke materialen, waardoor de beelden vaak een niet al te lang leven beschoren waren. Die tijdelijkheid zag de kunstenaar overigens als iets positiefs, als een wezenlijk onderdeel van het werk. Omdat hij voor ‘Anita’, zijn eerste permanente beeld in de buitenruimte, niet terug kon vallen op deze materialen, werd de stofuitdrukking ervan zo precies mogelijk gereproduceerd in polyester. Wat lijkt op een kwetsbare creatie die slechts van tijdelijke aard kan zijn, is in werkelijkheid een duurzaam beeld dat werd vervaardigd in een fabriek dat beelden en installaties produceert voor Disney-pretparken.

Toch lijkt het alsof er een beeld staat dat vanwege zijn kwetsbaarheid alleen in een museale ruimte zou functioneren. Daarmee neemt Bade stelling tegen de museale instellingen en hun institutionele codes en gebruiken. Doordat hij de openbare ruimte als volstrekt gelijkwaardig ziet als een museum, wordt het onderscheid hiertussen opgeheven. De ongenaakbare hardheid van de buitenruimte wordt door Bade met fris enthousiasme tegemoetgetreden. De plaatsing van zijn beeld bij een skatepark sprak hem daarbij juist aan omdat hij zich sterk verwant voelt met de straatcultuur. (IC)

Kunstenaars: