kunst en publieke ruimte 

       
een representatief overzicht van kunst in de openbare ruimte in Nederland van 1970 tot heden | over deze site | hulp bij vinden

Dansend vierkant

Op haar website noemt ze zich ‘Artist & Illusionist'. Die omschrijving gaat zeker ook op voor 'Dansend vierkant', dat Marijke de Goeij (1947) voor Arnhem maakte. De Goeij ontwerpt bijna onuitvoerbare vormen met staal. Het ijle, blauwstalen ‘Dansend vierkant’, haar eerste grote werk in de openbare ruimte, vormt hierop geen uitzondering. Het transparante vierkant balanceert slechts op één punt en vertoont aan de bovenste zijde een grote knak. Deze elementen geven het werk een bepaalde spanning die nog vergroot wordt doordat De Goeij bewust een licht effect van instabiliteit creëerde. Het materiaal buigt enigszins door en het dertig ton wegende vierkant deint bij de minste druk zacht heen en weer. Door de plaatsing van het werk levert elk standpunt bovendien een ander gezichtspunt op. Veel van haar werk bestaat uit abstracte draadsculpturen en staalconstructies die zich kenmerken door een fragiel lijnenspel. Vanwege de monumentaliteit van deze werken en hun vermogen om deels in de omgeving op te gaan werd De Goeij een veelgevraagd kunstenaar voor kunstprojecten in de openbare ruimte. Daarnaast is ze succesvol als sieraadontwerper.

‘Dansend vierkant’ maakt onderdeel uit van het zogenaamde ‘Masterplan Beeldende Kunst Pleyroute’ dat tussen 1980 en 1988 onder supervisie van omgevingskunstenaar Wim Korvinus werd uitgevoerd. Korvinus wilde met behulp van kunstwerken de oude structuren langs de nieuwe ringweg markeren. De locatie van De Goeij’s werk stamt uit een latere fase van het masterplan, toen de Pleyweg met een nieuwe brug over de Rijn in westelijke richting werd doorgetrokken. Dit gegeven maakte de plaatsing van een nieuw herkenningsteken bij de op- en afrit wenselijk. Zo wordt de afrit Huissen, vlakbij de Andrej Sacherovbrug, nu gemarkeerd door dit kunstwerk.

Beelden als die van Marijke de Goeij, die zo'n belangrijk onderdeel zijn van de erfenis van de hausse aan abstracte beelden uit in de jaren tachtig, roepen nu een belangrijke vraag op. Wat te vinden van dergelijke beelden in deze tijd waarin ernstig getwijfeld wordt aan het nut van al deze abstracte landmarks? Vormen ze nog een 'beleefbare' bijdrage aan de stedelijke infrastructuur of moeten we concluderen dat het historische artefacten zijn geworden die verloren in het landschap staan? (XdJ)


foto: Provincie Gelderland


foto: Provincie Gelderland

Kunstenaars: