kunst en publieke ruimte 

       
een representatief overzicht van kunst in de openbare ruimte in Nederland van 1970 tot heden | over deze site | hulp bij vinden

Point of View

Germaine Kruip (1970) zet door uiterst subtiele ingrepen in de dagelijkse werkelijkheid de waarneming en verbeelding van de toeschouwer op scherp. Ze presenteert situaties die zoals ze zelf zegt, ‘de blik van de toeschouwer kunnen beïnvloeden’. Dit uitgangspunt werd toegepast in het project dat de tweede prijs won van de Prix de Rome in 1999. Germaine Kruip had in het Amsterdamse Oosterpark gewone taferelen als spelende kinderen en wandelende personen gefilmd. Uit het filmmateriaal zocht ze juist díe beelden uit die een dramatische lading kregen zodra ze, uit hun context genomen, als filmstill tentoongesteld werden. Zo leek een jongetje dat een frisbee vangt te veranderen in het historische beeld van de wegrennende Kim Phuc nadat ze door een napalmbombardement in Vietnam was getroffen. Een wandelende man met zonnebril die vanachter de struiken op grote afstand gefilmd was, leek op een stiekem door een detective gevolgde misdadiger. Na het vertonen van de stills werd men uitgenodigd zelf in het park rond te lopen om daar alles met eigen ogen te bekijken.

Hetzelfde principe - het vooraf tonen van stilgezette beelden uit de werkelijkheid om deze daarna op een andere manier te kunnen beleven - vormde ook de basis voor ‘Point of View’ (2000). In Galerie Reuten kregen bezoekers van de tentoonstelling eerst stills te zien uit video-opnamen die Germaine Kruip van alledaagse situaties op het Frederiksplein in Amsterdam gemaakt had. Ook hier kreeg men weer beelden te zien die, hoewel rechtstreeks uit het leven gegrepen, een bepaalde dreigende spanning hadden. Met deze kijkoefeningen in het achterhoofd, werd het publiek naar buiten richting het Frederiksplein gestuurd, met een routebeschrijving en de mededeling dat daar door Germaine Kruip in samenwerking met de acteurs van het theatergezelschap ‘Mug met de gouden tand’ dingen waren geënsceneerd. Aangezien er verder geen aanwijzingen werden gegeven omtrent wat theater en wat realiteit was, werd alles en iedereen rond en op het Frederiksplein verdacht.

De ingrepen van Germaine Kruip in het dagelijkse leven waren moeilijk te ontdekken. De theatergroep was dan ook geïnstrueerd om zo gewoon mogelijk te doen. Voor wie lang en goed genoeg keek, bleek het echter mogelijk de echte acteurs van de ‘gewone’ mensen te onderscheiden. Zo stond een vrouw wel heel erg lang onder een boom naar boven te kijken. En een meisje met opvallend rood haar was tegelijkertijd op twee verschillende locaties te vinden, wat eigenlijk niet mogelijk was. Hetzelfde meisje werd later op een bankje met haar tweelingzus gesignaleerd. Als speurders gingen de bezoekers met de plattegrond op zoek naar het theater dat door de kunstenaar beloofd was. En het echte leven veranderde ook in een groot theaterstuk, met alle stadsbewoners en bezoekers als acteurs. De werkelijkheid werd bekeken met een andere blik; pas in de rol van toeschouwer vielen opeens onopvallende dingen en mensen op, waar men anders nooit bij stil zou blijven staan. Na Amsterdam organiseerde Germaine Kruip ook op pleinen in Zweden (2001, Index The Swedish Contemporary Art Center, Stockholm) en Argentinië (2002) dergelijke opvoeringen van alledaagse situaties om de werkelijkheid anders te laten ervaren. (SV)


foto: Galerie Reuten


foto: Galerie Reuten


foto: Galerie Reuten


foto: Galerie Reuten

Kunstenaars: