kunst en publieke ruimte 

       
een representatief overzicht van kunst in de openbare ruimte in Nederland van 1970 tot heden | over deze site | hulp bij vinden

Zonder titel

In de Haagse nieuwbouwwijk Wateringse Veld is het dak van basisschool De Vijver voorlopig de hoofdattractie van de buurt. Architectenbureau Marlies Rohmer ontwierp een H-vormig gebouw, waarvan het middengedeelte een uitnodigende houten tribune heeft. Deze leidt naar het dak waar, omgeven door een stalen kooi, een basketbalveld ligt. Toegegeven, het is een wat ongewoon beeld voor een Nederlandse Vinex-wijk dat wellicht eerder associaties oproept met de Bronx in New York. Maar het hekwerk is hier méér dan alleen een afbakening van een speelveld: het vormt een strategisch punt omdat het door de laagbouw in Wateringse Veld nog straten verderop te zien is. Ook is het tot een wezenlijk onderdeel van de architectuur van de school gemaakt, door de metalen elementen naar beneden toe over de gevel voort te zetten, waardoor het centraal gelegen bouwdeel achter dit transparante skelet schuil gaat. Dit bijzondere gebouw dat de Scholenbouwprijs 2002 kreeg voor het primair onderwijs, heeft ook een bijzonder schoolplein waar, net als in het gebouw, de ruimte zo efficiënt mogelijk benut is.

Omdat het basketbalveld ook buiten schooltijden open is en dus bereikbaar moet zijn, en omdat er nog niet veel speelmogelijkheden voor de buurtkinderen in deze nieuwe wijk zijn, moest het schoolplein een semi-openbaar karakter krijgen. Ruimtelijk ontwerper Wim Poppinga bedacht een heuvelachtige asfaltstructuur voor de vloer die verschillende spellen ontlokt. Want niets is leuker dan over de asfaltbulten fietsen of rolschaatsen. Bovendien blijkt de donkere, egale asfaltlaag een goede basis voor krijttekeningen. De afscherming van het plein met de straat neemt in het ontwerp van Poppinga een centrale plek in. Hij koos niet voor een hek (de traditionele grens tussen buurt en plein) maar voor een lange, brede houten bank die de hele lengte van het plein beslaat. De keuze voor hout in combinatie met metaal sluit aan bij de architectuur zoals het hout van de tribune en het metaal dat de middengevel domineert. In de eenvoud van deze oplossing – één heel lang meubel – ligt meteen haar grote kracht: de ruimte is open maar toch ook begrensd, en als zitelement is het natuurlijk bijzonder functioneel voor zowel kinderen als wachtende ouders. Met relatief kleine, eenvoudige ingrepen maakte Poppinga de ruimte zelf tot een speelobject in plaats van er diverse objecten neer te zetten om in en mee te spelen. (VH)


foto: Véronique Hoedemakers


foto: Véronique Hoedemakers


foto: Véronique Hoedemakers

Kunstenaars: